ryby
wyrażeń angielsko-języcznych
     Wzdręga (scardinius erythrophthalmus) z rodziny karpiowatych (cyprinidae) dorasta do 25 cm osiągając wagę do 0,3 kg. Posiada pomarańczowoczerwone oczy i jaskrawoczerwone płetwy. Pyszczek ma skierowany ku górze.
Żywi się roślinami wodnymi, planktonem i drobnymi organizmami zwierzęcymi. Potrafi też uganiać się za owadami. Mięso jej posiada dużo twardych ości, więc możemy traktować ją jako czysto sportową rybę, urozmaicającą pobyt nad jeziorem w upalny dzień.

Łowić ją możemy na każdy lekki kij muchowy AFTM 4-5-6 o parabolicznej akcji, wraz z posiadanym kołowrotkiem, sznur pływający F, lub intermediate I. Przypon cienki i długi, nawet 4-ro metrowy. Muszki tylko mokre, wiązane na haczykach 16 i mniejszych. W pewnych warunkach wzdręgi wolą duże muchy, wiązane na haczykach nr 6-10. Kolorystyka dowolna. Sprawdzone muszki mokre muszki (hacle wet flies), typu: pająk (spider), żuk (beetle), lub gąsienica (palmer). Wzdręgi zbierają także suche muszki, ale łowiąc na mokre miewałem zdecydowanie lepsze wyniki.

Wzdręga lubi przebywać na wypłyceniach, porośniętych rzadką trzciną. Właściwie ryby te same pokażą gdzie są, żerujące stado porusza trzcinami, od czasu do czasu chlupiąc na powierzchni.
Łowimy na dwie muszki: kierunkową i skoczka wiązanego na 10 cm troku w odległości 50 cm od tej pierwszej.
Rzuty wykonujemy trochę w bok od stada ryb, starając się nie chlapać przyponem o wodę, bo stado będzie odpływało poza zasięg naszego rzutu. Muszki prowadzimy w zmiennym tempie. Ataki ryb są zdecydowane, a brania wyraźnie odczuwalne. Hol 20 cm wzdręgi delikatnym sprzętem powinien nam sprawić przyjemność, tym bardziej, że powinniśmy szybko wyprowadzić rybę poza stado. Nienaturalne zachowanie się zaciętej ryby powoduje u pozostałych odruch ucieczki.