ryby
wyrażeń angielsko-języcznych
    Jelec (leuciscus leuciskus), z rodziny karpiowatych (cyprinidae) dorasta do 25 cm długości i wagi 0,5 kg. Przebywa w potokach i rzekach, chociaż może także żyć w wodach stojących. Mięso jelca jest suche i ościste. Podstawę jego pożywienia stanowią drobne zwierzęta wodne, owady, a także szczątki roślin. Lubi przebywać w stadzie. W górskich wodach często zajmuje stanowiska lipieniowe, w prądach i na bystrzach. Na Pomorzu najczęściej spotykany w dołkach przy nurcie. Lubi czyste, zasobne w pokarm wody. Ze względu na sposób odżywiania doskonale daje się łowić na sztuczną muchę.
Ponieważ ryba ta nie osiąga imponujących rozmiarów powinniśmy ja łowić na delikatniejszy sprzęt - lipieniowy. Podstawową metodą połowu jest nimfa krótka spod szczytówki, jak również na dłuższej lince. Sama metoda wymusza stosowanie wędziska dł. 3.00 - 3.30 AFTM 4-5-6, z paraboliczną akcją i kołowrotka ze sznurem pływającym podwójnie zbieżnym, DT - F.
Nimfy na haczykach 10 - 16 w kolorach zieleni, beżów i brązów, naśladujące kiełża zdrojowego lub chruściki. Brania jelców są zdecydowane i dobrze widoczne na końcówce sznura.
Na wiosnę i latem jelce chętnie żerują powierzchniowo zbierając martwe (spent) i rojące się (dun) owady. Muszki nasze powinny odpowiadać wielkością, kolorystyce i kształtowi żywych owadów.

Wymiar ochronny jelca do 15 cm.

Łowiąc jelca musimy uważać, żeby nie pomylić go z małym kleniem, bo ryby te często przebywają razem. Kleń ma większą łuskę i wypukłą płetwę odbytową - u jelca lekko wklęsła.
Zresztą ze względu na brak walorów smakowych, darujmy mu po złowieniu życie.