zobacz następne wyrażeń angielsko-języcznych
Łowienie na mokrą muchę to druga z metod stosowanych w wędkarstwie muchowym. Łowiąc w ten sposób naśladujemy różne formy rozwoju owadów - larwy, nimfy oraz organizmy związane ze środowiskiem wodnym (np. pijawki) unoszone przez nurt rzeki i wykonujące nieznaczne ruchy na boki.
Do tej metody najlepiej nadaje się kij długości 240 - 300 cm (8 - 10 ft) o średniej lub parabolicznej akcji w klasie AFTM 3 - 7. Kij taki dobrze amortyzuje pierwsze ucieczki ryby po zacięciu, jak również pozwoli nam na bezpieczniejszy hol.
Łowiąc na mokrą muchę możemy stosować każdy rodzaj sznura pływający (F - floating), obojętny (I - intermediate), tonący (S - sinking i pływający z tonącą końcówką (F/S floating/sinking). Dobór sznura zależy od głębokości i szybkości nurtu łowiska. Długość przyponu zależy od przeźroczystości wody (nawet do 2 długości kija), a średnica przy muszce 0,16 mm. W połowie jego długości możemy dowiązać drugą muszkę na skoczku długości max. 15 cm.
Muszki powinny być skromnie ubrane i wykonane z miękkich materiałów (pióra z kur ptactwa) i nasiąkliwych materiałów tułowia. Mogą być wzmocnione błyszczącymi lametami.
Po wykonaniu rzutu musimy podnieść kij prostując linkę, a następnie pozwalamy na swobodne spłynięcie much. Przed każdym następnym rzutem postępujemy o krok do przodu. Musimy bacznie obserwować koniec sznura i przypon i zacinać przy każdym jego drgnięciu lub zatrzymaniu. Zacinamy także przy jakimkolwiek błysku w okolicy muszek. Czasami branie odczuwamy w kiju jako puknięcie, ale wtedy jest to z reguły samozacięcie ryby.
Łowiąc "pod prąd" lepiej jest używać pływającego (F) lub obojętnego (I) sznura. Dla zachowania kontaktu z muszkami zbieramy lewą ręka nadmiar linki, lub unosimy szczytówkę kija. Muszki skutecznie prowadzimy na dystansie 2-3 m. Brania są trudno-dostrzegalne, ale jak w każdej metodzie pod prąd możemy podejść bardzo blisko ryby.
Możemy jeszcze spróbować łowić na "wleczoną" mokrą muszkę, wykonując rzuty na odległość 4 - 6 m i prowadząc muszkę po łuku zatrzymując na chwilę nad każdą przeszkodą (kamieniem). Rzuty wykonujemy skośnie w dół nurtu, a po wyprostowaniu sznura ściągamy muszki do siebie nierytmicznymi szarpnięciami. Długość przyponu odpowiada długości kija.
Łowiąc na stojącej wodzie wykonujemy dalekie rzuty i po odczekaniu dłuższej chwili, kiedy nasze muszki opadną na pewną głębokość rozpoczynamy zbieranie sznura lewa ręką. Muszki prowadzimy krótkimi skokami z przerwami w czasie których często następują brania. Kij stanowiący przedłużenie sznura trzymamy równolegle do powierzchni wody, a ryby zacinamy "z ręki" dłuższym pociągnięciem sznura.

Mokre muchy prowadzone na pływającej (F) lince



Mokre muchy prowadzone na pływającej lince z tonącą końcówką (F/S)



Mokre muchy prowadzone na tonącej (S) lince